همه آدما یه چیزی دارن به اسم ندای سرکوبگر درونی. وقتی میخوای کاری انجام بدی یا لذتی ببری میاد تو ذهنت و میگه انجامش بدی که چی بشه؟... فکر میکنم دلیل اینکه به هیچی اشتیاق زیاد (نمیدونم چه کلمه ای بهتر

به دوتا تناقض رسیدم که یکی یادم رفت. اون یکی این که: یه چیزی جایزست و اگه زودتر از موعد بخوام مثل اینه که تلاشمو نکنم و جایزه بگیرم، ولی از طرفی اونقدر برام مهم شده که برای رسیدن به موعد باید داشته با

امروز که گذشت فردا یه کاریو حتما انجام میدم

+ چشمام خستست ولی از نظر روحی به یکی دو ساعت مطالعه نیاز دارم.

گرسنه هم هستم، ولی فقط حال کالباس خوردن دارم، اونم گرسنه ترم میکنه.

رفتم کاری که میخواستم بکنم کردم و اینطوری شد که اولی 50.6 شد و دومی 7.7 ینی یه چیزی مزخرف تر از دو حالتی که تصور میکردم. نتیجه میگیریم که باید حرفشونو حتی به اون قیمتی که میدونم زیر بذارم و برم تو راهی که خودم صلاح میدونم. حالا یا موفق میشم یا شکست میخورم و به پوچی مطلق میرسم.

امروز (جمعه) یه جورایی چند روز بود. چندتا از کارایی که حالمو خراب میکنه تو همین یکی دو روز اخیر انجام دادم و حالم داشت خراب میشد. ولی برنامههایی ریختم که اینجا هم مینویسم یادم نره: نماز اول وقت ✔

اینجا نشستم سرم تو کار خودمه، میبینن حالم خوبه یهو میرن رو اعصابم. وقتی هم که میبینن از عصبانیت دارم میلرزم ساکت میشن.

آمارگیر نشون میده وقتی پست میذارم سریع از لیست وب دوستان میاید اینجا. ینی اینقدر منتظرید بنویسم؟

غالبا کنکوری یید حواستون هست؟ برید پی درس و زندگیتون.

پی نوشت: یکی اینو باید به خودم بگه -_-

امروز نزدیک بود کارای خاک بر سری کنم -_-

دیدم تو فرم بدی ام، دودوتا چهارتا کردم،

گفتم چی بت میرسه؟ هیچی.

چی از دست میدی؟ همه مواردی که قبلا دیده بودم مرور کردم،

سرد شدم و رفتم پی کار و زندگیم.

برای اولین بار با عقلم نفسمو سرد کردم.

+ هیچی درس نخوندم ولی آرومم. خیلی آروم. عصر ضربان قلبم حدود ۷۲ بود که ینی ۱۲ تا کندتر از معمول یا بعبارتی با سرعت ۶هفتم معمول.

وقتی تنهام آرامشی دارم که دلم نمیاد ازش بگذرم. ولی اگه بخوام درس بخونم باید از دست دادن این آرامش و تمرکزی که هر لحظه به هم میریزه و باید جمعش کنم و باعث میشه درس 40 دقیقه رو توی 4 ساعت بخونم تحمل کنم. منم نمیخوام اون وضعو تحمل کنم. کافیه 3 ساعت با اون وضع درس بخونم؛ بعدش سه روز براحتی میخوابم بدون اینکه حتی به کارای خاک بر سری فکر کرده باشم.

میخوام ناله ننویسم ولی حس میکنم حرفایی مینویسم که گفتنی نیست و نوشتنش درست نیست. هر کسی این حرفا رو نمینویسه

+ یکی میگفت خوشم میاد یخورده نسبت به بقیه حیا داری! من حیا دارم؟؟

اونایی که میدونن کی ام پستای بیشتری ازم خوندن ولی اینجا هم خیلی کم بار!! نیست.

یه نفر یه روز گفت بشین فکر کن درمورد خودت.

این روزا تونستم درمورد خودم فکر کنم. به نتیجه هم رسیدم.

فهمیدم به پوچی رسیدم و هیچی از زندگی نمیخوام.

فقط یه چیز درگیرم کرده: چرا وجود دارم؟ وجودم چه فایده ای داره؟ خدا که نیازی به من که هیچی نیستم نداره، خودمم که اگه نبودم نبودم دیگه چیزی که نیست بحث نداره.

ولی آرامش دارم. دیگه هیچی رو مخم نیست.

آرومم.خیلی آروم.ضربان قلبم از 84 رسیده بود به 72،امروز رسیده به 68.خوردنی هایی که معتادشون بودم هست ولی نخوردم.فکر کنم یکی دو هفته دیگه همینطوری ادامه بدم تموم میشه دیگه -_-میگن دوچرختو بردار برو یه د

میلی به غذا نداشتم. غذا خوردن و نگاهشونم نکردم. غذای محلی بود که معمولا انگشتامو هم باش میخورم با اینکه سرخ کردنیه و کلا نمیتونم راحت بخورم. خوردن و تموم شد، یه مقدار برام گذاشتن روی بخاری، بوش هی می اومد. بویاییم ضعیفه ولی بوشو بشدت حس میکردم. شکمم که از دیشب خالی بود داشت بم فشار میاورد. حمله کردم آشو با جاش خوردم. لذت کافی نبردم ولی سیر هم نشدم. الان از سنگینی افتادم یه طرف دارم میترکم ولی اگه بازم بود میخوردم.